Moeder- kind kamp (verslag 2)In het weekend van 9 en 10 oktober jl. hadden de moeders van de p/v's de mogelijkheid om met hun kinderen mee op kamp te gaan. Een unieke gelegenheid om kennis te maken met het scoutingavontuur en aan den lijve te ervaren wat hun kinderen zoal leren en doen tijdens de scoutingopkomsten. Moeder - kind - kamp scouting Westenenk Op zaterdagochtend om 9.30 uur werden we met koffie ontvangen door Heidi, Ronald en Michael. Er meldden zich vier moeders: Ina, Frieda, Marianne en Mieke (moeders van Wouter, Robin, Liz&Sander en Tobias). Toen iedereen gearriveerd was, werd de vlag gehesen en de Wet voorgelezen. Wij moeders hadden onze patrouille 'de Nachtegaaltjes' gedoopt. De aanwezige padvindsters (Liz en Silke) werden bij ons ingekwartierd (of wij bij hen?). Na dit ceremoniële gedeelte gingen Marianne, Silke en Liz boodschappen doen. Met het ontvangen budget wisten zij nog heel wat eten in te slaan. We kozen voor een makkelijke, maar wel voedzame en smakelijke maaltijd: erwtensoep met extra worst en stokbrood. Er bleef zelf nog geld over voor chips en frisdrank. We voelden ons de koning te rijk! 
De resterende moeders zetten onder begeleiding van Heidi de tent op. Dankzij Heidi's heldere instructies was dit zo gepiept en konden we met een kop koffie even lekker in het zonnetje zitten.Lang uitrusten was er niet bij! Heidi wijdde ons in in de geheimen van kaartlezen en strippenkaarten. We leerden een kompas te gebruiken. Met een kaartspel ontdekten we o.a. hoe je op de kaart kunt zien waar een dennenbos, een loofbos, een politiebureau of een spoorwegovergang is. We maakten zelfs een korte wandeling om al het geleerde in de praktijk te kunnen brengen. Bij terugkomst bleek de tafel al gedekt door de andere patrouilles en konden we, hongerig als we waren, meteen aanvallen. Na eerst een moment van stilte natuurlijk. En daar zaten we dan als één grote familie buiten te smikkelen en te smullen. Heel gezellig. 
's Middags gingen we met de hele groep pionieren. We moesten samen een familieschommel maken. Van houten palen en touwen. Meer niet. En alles moest met je blote handen. Onze patrouille moest onder leiding van PL Robbin de zitting maken (een soort lange ladder). Van hem leerden we de mastworp, de platte knoop en woelen. Streng keek hij erop toe dat alle verbindingen goed vastzaten. De schommel moest immers heel wat mensen kunnen dragen.Ook de andere patrouilles werkten aan de constructie. Tegen 18.00 uur konden de eerste kinderen onder luid applaus en gejuich de schommel inwijden. 
Onze magen begonnen weer te knorren. Tijd voor het avondeten. Ronald en Michael hadden in de tussentijd voor een groot kookvuur in de kuil gezorgd. Voordat we de erwtensoep in de pan gooiden moesten we de pannen eerst flink met groene zeep insmeren. Aan de buitenkant! Dat was totaal nieuw voor de moeders. De kinderen vertelden ons dat dat noodzakelijk was voor het behoud van de pannen. Het was wel een kliederboeltje, maar goed, dat mag bij scouting. Terwijl wij smikkelden van ons eten, moest de patrouille van Robbin en Tobias nog beginnen. Zij wilden dan ook een maaltijd volgens de schijf van 5 maken: krielaardappeltjes (al voorgekookt), hamburgers én sla. We stonden paf! Ze waren zo druk met die sla, dat Mieke zo nu en dan in hun pannen ging roeren. Zonde als het zou aanbranden, toch? Bovendien had deze patrouille nog alle restanten van de Esta-gourmet-maaltijd kunnen bemachtigen: diverse vleessoorten, waaronder de zeer geliefde frikadellen! U begrijpt, alle buikjes waren goed gevuld en iedereen had weer genoeg energie voor het avondprogramma.Nadat elke patrouille zijn rotzooi en afwas had opgeruimd, ging het lopend naar het bos. Het was al aardig donker. Onderweg werd er heel wat afgebabbeld. Tot iemand in de gaten kreeg dat Sander niet bij de groep was. Lichte paniek. Ronald liep het afgelegde traject terug en vond Sander op het scoutingterrein. Hij had zijn zaklamp vergeten! Helaas verdraaide Ronald onderweg zijn enkel en was hij gedwongen om naar huis te gaan. In het bos speelden we het smokkel-spel. In het pikdonker (we mochten absoluut geen zaklamp gebruiken! Maar dat deden we soms toch wel!) zochten we door bramenstruiken, over boomwortels en -stammen onze weg door het melkwegstelsel. Dat viel zeker niet mee. Als moeder voel je dan dat je geen 20 meer bent. Bovendien moesten we uitkijken voor de astroids, de tikkers. Als je getikt werd, kon je weer van voor af aan beginnen. Heel frustrerend allemaal, vooral toen de astroids het bos in percelen hadden ingedeeld, was er voor ons vaak geen doorkomen aan. Tegen 1 uur zochten we het kampvuur op het scoutingterrein weer op en praattten nog gezellig na. De kinderen moesten naar bed. Wel even tanden poetsen en handen wassen! Toen ze goed en wel in bed lagen (lees: in de tent) werden Tobias, Robbin en Wouter er weer uitgehaald voor de PL-raad. De leiding sprak met hen de dag door, wat er goed ging, wat beter kon en waar ze op moesten letten. Het werd ondertussen steeds kouder en láter. Om 2.30 uur lagen wij moeders ook in de tent. We hadden de dekenkist helemaal geplunderd, dus écht koud hadden we het niet. Maar de grond was wel erg hard, ondanks het matje. Het werd een nacht van een beetje wegdommelen, de kerkklok 4 uur, 6 uur, 7 uur horen slaan, de haan horen kraaien en het verkeer op de achtergrond voorbij horen komen. Rond 7.30 uur verlieten Liz en Mieke als eerste de tent, de rest van de dames volgde spoedig. 
Eigenlijk moest de patrouille van Wouter voor het ontbijt zorgen, maar moederlijk als we zijn, gingen we maar gelijk aan de slag. Lekker koffie zetten, tafel dekken enz. En de kachel aan. Van de warmte werden we helemaal soezerig. Maar al gauw waren alle kinderen ook weer present en konden we aan tafel.Na het ontbijt speelden we het spel 'knettergek', een spel vol actie en reactie. We werden in drie teams opgedeeld en moesten elkaar uitdagen of scheidsrechter zijn. Een leuk spel, dat gewonnen werd door de ploeg van Robbin. Het werd hoog tijd om de familieschommel af te gaan breken. Mieke en Ina bakten ondertussen voor een heel weeshuis wentelteefjes. Die gingen er tijdens de lunch in als koek. Natuurlijk moesten ook de tenten weer afgebroken worden. Gelukkig was het weer ons nog steeds goed gezind en was alles zo goed als droog. Alle patrouillekisten werden weer gevuld en zo langzaamaan was alles opgeruimd. Het ging wel steeds trager, want de kinderen waren zichtbaar moe. En de moeders ook! Tegen 15.00 uur kwamen de andere ouders om hun kroost op te halen. Maar eerst moest de vlag nog gestreken worden. Het was een gezellig, geslaagd kamp. Maar ook leerzaam en constructief. Met dank aan de leiding, die de scoutingtouwtjes op een goede manier in handen hebben. Wij moeders hadden het zeker niet willen missen. Dit verslag is geschreven door Mieke de Jong, de moeder van Tobias. |
 | ||||||
 | ||||||
 | ||||||
 | ||||||
|
||||||
|
